Niebezpiecznie Natchniona

Dziś projekt, który zrodził się wczoraj a powstał dziś w wyśmienitym towarzystwie A. i P., które nie raz już miałam okazję wspominać. Dzięki dziewczyny!!!! Kreatywna atmosfera, która mnie dopada w waszym towarzystwie jest twórczym paliwem na kilka tygodni. Jutro w lepszym świetle pokażę Wam może gdzie ten łańcuch- girlanda zamieszkał na moim poddaszu.

Babcia mi się zbuntowała.... Nie chce uszek lepić na święta. Bliższym od zaskoczenia jest mi jednak podziw ile to już lat podejmowała się tak pracochłonnego zajęcie, którego efekty pochłanianie są w pierwszej kolejności. Czas na młodych (tak, mówią) ... znaczy się na mnie. Problem w tym, że doświadczenie w lepieniu uszek mam żadne, a i klejenie pierogów to incydentalna sprawa (zawsze pod okiem fachowca).  Rozwiązania skrajne są dwa- nauczyć się albo kupić gotowca. Przy czym jedno z nich wydaje mi się niehonorowe i sprzeczne z duchem świąt, a w konsekwencji czekają mnie nieuchronne godziny lepienia. Droga przede mną raczej długa. Ostatnia lepianka pierogowa utrwalona na ujęciach poniżej... Nie trzeba komentować :P

Kochane. Nie wiem czy to moja wina, że Wielkanoc mnie tak zaskoczyła, czy może to czas mija szybciej niż jak się ma 15, 18 lat... Jedyne co udało mi się świątecznego wykonać to dwie tradycyjnie wysłane pocztą dla bliskich mi ludzi, bliskimi z wyboru. Jutro natomiast mam zamiar wykonać zielony wianek, w zasadzie zielony już jest, zostało go tylko go jakoś ożywić i będzie miłym, akcentem. Ale w świętach nie chodzi ani o ozdoby, ani o święconkę. Chodzi o bliskich, o czas spędzony w atmosferze radości, wzajemnego zainteresowania i miłości. Nawet jeśli podobnie jak ja wasze domy nie mają tych wszystkich cudownych oznak Wielkanocy to pozbądźcie się wyrzutów sumienia i skoncentrujcie się na tym by czas ten był pełen godnych uwiecznienia w pamięci chwil. Wesołych świąt moje kochane kreatywne duszyczki!